سیستم EGR، یک فناوری کلیدی برای کاهش انتشار اکسید نیتروژن از موتورها، در سال 1970 سرچشمه گرفت، حتی قبل از فناوری مبدل کاتالیزوری سه طرفه-. با این حال، به دلیل عدم بلوغ فناوری تزریق سوخت الکترونیکی در آن زمان، کنترل دقیق گردش گازهای خروجی و تزریق سوخت غیرممکن بود که منجر به افزایش مصرف سوخت شد. بنابراین، این فناوری به طور موقت کنار گذاشته شد. با پیشرفت در فناوری تزریق سوخت الکترونیکی، سیستم EGR دوباره کاربرد خود را به دست آورد و جان تازه ای به آن داده شد.
بنابراین، سیستم EGR دقیقا چیست؟ EGR مخفف عبارت Exhaust Gas Recirculation می باشد. به بیان ساده، شامل بازگرداندن بخشی از گاز خروجی از احتراق موتور به سیستم ورودی برای استفاده مجدد است. هدف از این کار کاهش انتشار اکسید نیتروژن (NOx) در گازهای خروجی است. اصل کار آن در این واقعیت نهفته است که گاز خروجی دارای محتوای اکسیژن بسیار کم و غنی از گاز بی اثر دی اکسید کربن است. هنگامی که این قسمت از گاز خروجی با هوای تازه مخلوط می شود، می تواند دمای احتراق را کاهش دهد، تشکیل اکسیدهای نیتروژن را کاهش دهد، راندمان احتراق سوخت را بهبود بخشد و اتلاف حرارت از دیواره سیلندر را کاهش دهد و در نتیجه به مزایای زیست محیطی دست یابد.
در حالی که سیستمهای چرخش مجدد گازهای خروجی (EGR) مزایای متعددی را ارائه میدهند، یک چالش کلیدی در کاربردهای عملی، کنترل دقیق مقدار گاز خروجی مخلوط شده در آن است. علاوه بر این، گردش گاز خروجی باید در دور آرام موتور یا سرعت بالا قطع شود تا از افزایش مصرف سوخت جلوگیری شود. بنابراین، دریچه ای که بتواند مقدار گاز خروجی را دقیقاً تنظیم کند-دریچه EGR- از اهمیت ویژه ای برخوردار است.
